Wat ik doe

Ik help steden, organisaties en teams hun eigen manieren van aandacht geven en hun eigen handelingsmogelijkheden te onderzoeken in steeds complexere uitdagingen: wat krijg je als stad, organisatie of team op je af, en wat gebeurt er als het antwoord dat altijd werkte niet meer past?

Dat doe ik door mijn kennis en ervaring op drie onderwerpen in te zetten: vitale systemen (dat wat per se overeind moet blijven), complexiteit & variëteit (hoe verhouden de vragen en antwoorden zich tot elkaar) en resilience (wat doe je met je antwoorden als het stormt). Bij de gemeente Rotterdam heb ik, samen met een klein groepje collega's, de aanpak voor vitale stedelijke systemen op de kaart gezet die nu ook in Amsterdam, Utrecht en Nijmegen wordt gebruikt, en ik was medeauteur van de eerste en tweede Resilience Strategie van de stad. Sinds 2026 doe ik dit als zelfstandige: keynotes, masterclasses, advies en systeemregie.

Hoe ik werk

Eerst uitzoomen tot het geheel in beeld is, dan inzoomen op wat je kunt doen, dan terug om te zien wat het geheel ervan vindt. En dat meerdere keren achter elkaar. In veertig jaar heb ik geleerd dat dit de enige basis is om met complexiteit om te gaan. En er is ook geen alternatief: het complexe probleem dat  je met een "laten we het simpel houden"  denkt op te lossen komt altijd als een boemerang terug - meestal nog complexer dan het al was. 

Het doorlopen van de  uit-inzoom-lussen is geen checklist exercitie. Het vergt inzet van  strategie, biologie, creativiteit en durf.

Variatie + uitdaging + verbinding = leven; dat geldt voor een mens, een organisatie en een samenleving. Je kunt me altijd wakker maken voor een goede perspectiefwissel. Paradigmaverschuivingen vragen gedegen wetenschap, openheid van hoofd en hart, praktische handigheid, stom geluk en een snufje koppigheid. Heerlijk.

Wat dat in de praktijk betekent:

• Geen disciplinaire silo's: neurowetenschap, evolutie, politiek en onderwijs mogen bij elkaar.

• Ideeën worden getest in de praktijk, niet alleen in de analyse.

• Fundamentele aannames ter discussie stellen.

• Gedreven door wat de samenleving nodig heeft, niet door publicatiestatistieken.

• Drie decennia patroonherkenning in zeer verschillende contexten: Azië, Afrika, Latijns-Amerika, Europa; bestuur, ngo's, bedrijven.

​

Waar het vandaan komt

Resilience is voor mij geen theoretisch concept. Ik heb crisis van binnenuit gekend: een burgeroorlog in de Filippijnen, hongersnoden en vluchtelingenstromen in Ethiopië, Mozambique en Malawi, en daarna wat dat met me deed, en de jaren die het kostte om de overlevingspatronen van toen weer af te leren. En dichter bij huis: het crisismanagement bij de renovatie van de Maastunnel. Daardoor weet ik hoe een systeem reageert onder extreme druk, en herken ik het als een organisatie hetzelfde doet. Ik laat me niet afleiden door corporate theater.

​

Een andere aandacht

Dat ik zo kijk, is geen keuze maar een aanleg. Ik kijk met een andere aandacht dan de meeste mensen om me heen; niet beter, niet slimmer, anders. Het heeft een naam: ik ben hoogbegaafd en heb ADHD. Wat organisaties vaak "te intens" of "te complex" vinden, is precies wat nodig is als een systeem vastloopt: iemand die het geheel ziet waar iedereen een onderdeel ziet, en die de vraag stelt die niemand meer stelt. Ik ga aan waar anderen het woord onmogelijk uitspreken. Wie wil weten wat die andere aandacht met wetenschap te maken heeft, vindt op de pagina Andere aandachten de mensen die me dat leerden.