In bijna elk team zitten er wel "van die types". De een loopt ogenschijnlijk doelloos tussen de linies door en begint aan dingen waar niemand om vroeg. De ander zit onopvallend onder de grond en haalt al jaren dingen naar boven die niemand ziet. Allebei al snel "lastig". Passen niet in de structuur, zijn ongemakkelijk in beoordelingsgesprekken, en zitten als eerste op de wip bij een reorganisatie. Maar in tijden als deze zouden ze wel eens een cruciaal onderdeel van het overl

Op 3 september stond ik voor het laatst als ambtenaar van de gemeente Rotterdam op een podium, met een mini-symposium dat ik zelf had georganiseerd. Naast me stond een lege stoel. Achter me een drumstel. De stoel was voor iedereen die er niet bij kon zijn, voor de lege plek die ik achterlaat en niet meteen zal worden opgevuld, en voor alles wat ik in zestien jaar gemeente Rotterdam niet heb kunnen doen. Dat is best een lijst. De lijst van wat wél lukte mag er gelukkig ook

Zeven planetaire grenzen overschreden. De aandacht daalt. Hoe kan dat? Maarten Nypels verbindt McGilchrist's hersenhelftentheorie met de hardnekkige blindheid voor de polycrisis.